سفارش تبلیغ
صبا ویژن

ایج و شعرهای میرزا

این وبلاگ گزیده ایی از اشعار رنجبر ( میرزا )و اخبار و مهم های شهر ایج برای علاقه مندان در آن گنجانده خواهد شد .
صفحه خانگی پارسی یار درباره

غزل شباهنگ

    نظر

غزل شباهنگ
نمی گوید سخن بــا من سکــوتش از دل تنگ است
به کنج بی کسی رفتن خــودش مفهوم آهنگ است
شب یلدا ی هر عــاشق بـــه مـهتابی شدن زیباست
نمی فهمی چرا ای دل، که معشوقه دلش سنگ است
همه دلخوش به یــلدا و مــن از یـــلدای خود بیزار
که در آیین عشق ما، شکست قـانون یکرنگ است
چو خیس گردید ز اشک من ،هـــمان سجاده یادت
بدان عهد نامه هرعشق مقدس چون شباهنگ است
هزاران درس گـــرفـتم مـــن از ایـــن استاد تنهایی
چنان گفتا به راه عـشق که سوز سینه فرهنگ است
قلم درد دلـــم بـشـنــیـد و انــدک قـــصــه ام بنوشت
نوشت عاشق کسی باشد که با معشوقه درجنگ است
بداند بعد من هر کس کــــه در یلدای غم تنهاست
که میرزا در شب یلدای امسال هم دلش تنگ است

 

 


شعر طنز زن ذلیلی

    نظر

زن ذلیلی آدم

بگوش باشید که مردان زن ذلیل اند

زنــــان آن دشمــــــنان فی سبیل اند

زنان استـاد مــــــــکر و حیله و فن

که پرچـم دار مطـــلق بوده این زن

شبی در خــــواب دیـــدم شد قیامت

همه در صف نشستن این جماعت

خداونـــد بــــا مــــلکها گفتگو کرد

کــتابش وا نـمود و او شروع کرد

نخست را حضرت آدم صــدا کرد

نشست آدم ســـــلامی بر خدا کرد

بگـــفت آدم مــــنم، بـــــاری تعالی

که هستم گـــوش به فرمانت خدایا

خـــــــدا بر حضرت آدم نگاه کرد

نگاه بـــــر آدم بــــی سر پناه کرد

بگفت بـــــاری تــــعالی عفو بنما

ندارم طاقت یـــک لـــحـظه گرما

امــــیر کــــل دنـــیــــایی تو خالق

تو رحم کن بر من بر این خلایق

خــــدا پــــرونده ی آدم طلب کرد

سکوتش آدمی را جان به لب کرد

خدا گفت حضرت آدم ، تو بودی

 بده پــــــاسخ ســـــوالاتم به خوبی

مــــلائک دســت آدم را گــــرفتند

چــــــو ایستاد حضرت آدم برفتند

درون صف هـــــــمه ایستاده بودند

هـــــمــــه فکر سوال ساده بودند

خدا خودکار و برداشت گفت بفرما

بگفت از خـــــود بگویم یا که حوا

خداوند یــــــک نگاهی کرد به آدم

بـــــگو دانم که من بر تو چه دادم

بگـــــفت آدم به آن یکتای محبوب

هـــمه چیز دادی الا یک زن خوب

نخــــستین کار فروخت باغ بهشتم

که دوم داد بــــه دســتـــــم سرنوشتم

سوم بیشتر نـــمود مهرش به قابیل

که چــــــهارم هم همان داستان هابیل

خدا با یک اشاره گــــــفت به آدم

بس است کـــــــه آبرویش بردی از دم

خدا لبخند زنان گفت فی سبیل بود

این از آدم کــــــه فردی زن زلیل بود

((میـــــــــرزا))


غزل غارت دل

    نظر

 

                               غارت دل 

مهربان بـــــــودم ولــــی نامهربان بودی چرا

                     کاروان غــــم گـــذشت ، بی ساربان بودی چرا

با ستم آبــــاد کــــردی خـــــانه ی  ویرانه را

                      در پی غـــــارت  این  دل ، پاسبان  بودی   چرا

شادیم را مـی فـروشی غم پس انداز می کنی

                        در دفاع از عشق پـــاکم ، بی زبان بودی چرا

قایق دشمن شکستن سخت بـــود اما چه سود

                    دشمن ســـاحل نشین را ،بـــــادبان بودی چرا                   

ترک دیدار من عــــاشق اگـــر معشوقه کرد

                       گرگ تیز چشم ، انتظارو ،بی شبان بودی چرا

میرزا از دوران عشقش تجــربه کرد و بگفت 

                         بهر نادان های بی عقل ، نردبان  بودی  چرا 

======میرزا =======

 

 


غزل لبخند چمن

 

                                 لبخند چمن

 رفتی ولی صد خاطره از خاطراتت زنده شد

                             با خواندن هر نامه ات بر لب سکوت خنده   شد

شلاق هــــــجرانت مزن بر پیکراین خسته دل

                       این سر،که سودای توداشت بازخم دل ، افکنده شد

آن باد پــــاییزی زنـــــد سیــــلی به لبخند چمن

                           گل در فـــــــراق بلبل و بلبل چو گل ،  بازنده شد

آهنگ دل با تـــار غم بر قلب من چنگی نواخت

                        با رقص سنگین نگاه ،  مطرب خودش شرمنده شد

در دامـــــن گل میتوان گل واژه  را عاشق نمود

                           زخم زبان در عـــاشقی فصلی در آن پرونده شد  

هیچ عاشقی هر گز ندید عشق و وصال با همدگر

                  من عشق پـــاک داشتم ولی ، این سرگذشت بنده شد

میرزا اگر حـــرفی نـــــــزد آن را سپرد بر خالقش

                       با   رفتنم   از این   دیار،   او   با   دروغ ،  سازنده شد

=====میرزا =======

 1/اردیبهشت /1394

 

 


غزل بغض کبود

غزلیات ,     نظر

 

                                  بغض کبود

با بی وفایی همـــچو تـــو  ، تــــا کی وفا داری کنم؟

                       با اشک چشم و ســــوزدل از خــــود  پرستاری کنم

با اشک شمع بر خـــاک خــود بنـــوشته ام دیگر نیا 

                       من شمع روشن  هستم و  خـامــــوش عزاداری کنم 

این دل سخن از تو نگفت حــتی در آن  بغض کبود

                             در آرزویش ماند  و گفت با غــــصه  همکاری کنم

از دامن لیـــلــی چــــــرا مــجنون فقط آواره  مُرد

                           آواره ی لـیلـــــی شـــدن از چــــه دل افکاری کنم

شادی ز مــــن بردی ولـــی با غصه زنده مانده ام

                         بر عاشقان بنــــــوشته ام آیــــــد کـــه دلداری کنم

میرزا اگر مجنون شود از خــــــــاطر لیــلا گذشت

                           عمری به پایش سوختم وکم مانـــــده تا زاری کنم

=====میرزا =====

3/اردیبهشت /1394

 

 


غزل بی خبر

    نظر

                                        بی خبر

رنــــــــــگ شـب افتاده بر صــــحرای بی باران تو

                            گریه کردچـــشـــمان من از خـــنده ی هجران تو

شمع محفل اشک ریــــــــــزان در غم پروانه اش

                             صد جگر ســـــــوازده مـــی شد در پی ویران تو

در اســارت حـــــــــرفــــــی از آزادی آن دل نبود

                             چون قفس شـد خانه ات ازدست دوستداران تو

رنگ ماه بر چـــــــــهره ات تاریک نموده بی خبر

                              مات و مبهــوتم نمــــــــوده قــصه ی حــیران تو

میرزا از تنهایی خـــود می نوشت از سرنوشت

                              شد خموش چون شمع روشـــن محفل یاران تو

=====میرزا ====23/7/1394

دفتر دلتنگی پنجم


غزل سجده گاه قسمت

                          سجده گاه قسمت

صد بــــــار دل شــکستی ،یــک بار باورم نیست
                       عشقی زمن گرفتی ،عشقی که خاطرم نیست 

گفتی که در خیالـــت ،بشکسته دل محال است

                       با این دل شکسته،عــــقل است که یاورم نیست

دل در طـــواف عشقت ، تــــقـــــدیر مـــن رقم زد

                       در سجده گــــاه قسمت ، شکی به داورم نیست

رفتی ولی نـــــگـــاهت در قــاب دل اسیــــر است

                      گردنشسته برقاب خــــــاکی که بـــر سرم نیست

سالها نظاره کـــردم ، بــــــا چـشم بسته ی خود

                      صد بار دل شــکستی ایــن بــــــــــار آخرم نیست

میرزا ســخــــن نگوید هیچگاه به ماه خاموش

                     با دشمنان بــــــــخندم، چــــون گریه پرورم نیست

====میرزا ====1/اردیبهشت/1394


هجر

    نظر

                                                 هجر

از هـجر تو من جــــانا مـیـمـیرم و بیمارم

                                  میمیرم از ایــن هجران نام تو به لب دارم

گاه در ســـفر هجری یا تـــرک دلم کردی

                                 دادی تو پــیام بــــر من گفتی ز تو بیزارم

آنروزکه دلم بــشکست دیدم که لبت خندید

                                  ای دل تو شــــکسته شو بنگر به لب یارم

ای صاحـــب تــنهایی درد من از تنهاست

                                  دریاب دمی ای یــار بـــگذر که گنهکارم

دستی که فشردم من دیگر نـــفشارم دست

                                  غم را بنواز در نی من عــــــاشق نیزارم

از درد فــــــراق تو دلـــشوره به دل دارم

                                   میرزا  شب وروزگـفتا نفرین به توای یارم