سفارش تبلیغ
صبا ویژن

ایج و شعرهای میرزا

این وبلاگ گزیده ایی از اشعار رنجبر ( میرزا )و اخبار و مهم های شهر ایج برای علاقه مندان در آن گنجانده خواهد شد .
صفحه خانگی پارسی یار درباره

پریشانی

    نظر

                                 پریشانی

او سراسیمه و نالان ، اشکباران دیدمش                                                                                           

                                     آنکه بر من ظلم کرده من فراوان دیدمش

از همه گریان تر است این بی وفا اما چرا                                                                           

                                    اشک ریزان آمده چون دوستداران دیدمش

آنکه با دعوت به جشن من نمی آمد شبی                                                                                           

                                      از   برای  دیدنم امروز شتابان دیدمش

زیر تابوتم گرفته با دو چشم پر ز اشک                                                                                      

                                         با دلی آکنده از غم من پریشان دیدمش

با دلی افسرده و غمگین نگاهم می کند                                                                                                           

                                   صورتش درزیراشک حالا پشیمان دیدمش

آنکه سالها ازسلام کردن به ماپرهیز کرد                                                                                 

                                     با خدا حافظ عزیزم ،چشم گریان دیدمش


می نویسم

    نظر

                                      می نویسم

می نویسم از گـذشته از همان که نشناختم  

                             که چگونه سرنـــــوشتم بـــنوشت که من گداختم

مینویسم از سـتــــــاره کـــــه چراغ آسمان است

                              به شب من نــگون بـخت به کدام  سیاهی تاختم

می نویسم از شقـــایـــق که به مرگ نرگس آمد

                              در بهاری سبز و خــــرم یکسره زندگی باختم

می نویسم از حــرارت گرمی عشق و وصالی

                              من بدان گرمی عشقت پی دل سوختم و ساختم

می نویسم از زمــــانی که دگر شعری نجوشید

                                 تن بی روح تو قــــــاسم به کمان  غم نواختم

 

 


منظر

    نظر

                                        منظر

مرا در منظر چشــمت نـگـاهـــــی بس روا باشد

                              شراب ارغوان دیـــــدم به دســت یار نمی دیدم

دلت آیینه ی من بـود زمــــانی دورترازامروز

                              تماشای رخم در تـو چـــــنان رخسار نمی دیدم

به طاق گیسوان خود نــــکش عطر گل تحسین

                               تمام عشق این دنـــــــیا در این بازار نمی دیدم

عبادت میکنم یک شـــب به نـــام درد و تنهایی

                             وضو گیرم به اشک چشم و این دیدار نمی دیدم

 بگیر قاسم سراغ عشق تو از تـــنهایی یک دل

                               نویسم با دلی غمگــین دل خونـخوار نمی دیدم

 

            


گلستان

    نظر

                                        گلستان

گلستان خـــــیال مـــن پــــر از گلهای فرسوده

                               وفاداری دراین دوران فقط فکری است بیهوده

نوشتم نـــامه ای از دل بـــه اشک پاک چشمانم

                                فرستادم بــــه ســـوی اوخــــیالم محرمم بوده

در آن نامه نــــوشتم من بیا ای اشک گونه خیز

                                که این دلدار قــــلب من چگونه بی من آسوده

شده روزهای مــن تاریک برایم آخرت گشته

                               به پای دفتر عــــشقم چه کس امضاء بفرموده

تو کشتی قــــاسمت آخر به آن زخم زبانهایت

                                نمودی دست خــــود آخربه خون عشق آلوده

 


غافل

    نظر

                                                                           غافل

کشیدم نقش تنهایی سپـــــردم غم به جان عشق

                             زدم رنگ غروب گــونه به روی سایبان عشق

خودم آن را بــــنا کردم بــگــفتم قسمتم این بود

                            زدم تیری چو زهـــر آلود به چشم دیدبان عشق

نبود راهی به جزاینکه بگویم روزگار این است

                             ولی غــــافــل چه میداند بلند است نردبان عشق

زمستان از خیال تو کــــشــیــدم نقش سرما بود

                              قدمهایت گـــذارم مــــــن به روی دیدگان عشق

بگو قــــاسم دمی از عشق فراموش کرده شاید

                              نوشتی صد غـــزل امــــا نگفتی از زبان عشق

 

 


قسم

    نظر

                                             قسم        

شرح دل تو گویـــــم دانـــــم کـه بیقرار است

                                آن رنج و این جـدایی تـــقــدیر روزگار است

 کوچ قــبــایل آمــــــد شـــــد وقـــت رفتن ما

                                هر عـــــلت نرفتن حــــــرفی ز مانگار است

 با آب چشم خـــــــــود مــــــن درد دلم نوشتم

                                درد من شـــکسته چــــــون دانه بیشمار است

با آن گل شکـــــفته عـــطـــرش دوباره پیچید

                               در این شـــب سیــــاهی فکرم فقط نگار است

صد آفـــــرین بگفتم بــــــر عهدی که شکستی

                               دلبر که عشق دل نیست صیاد بی شکار است

درس نظـــر تمـام شد فکـری به حال خود کن

                               شرح گــــــلی که گفتم در نامه ای به یار است

 دردی کــــــه مــن کـــشیدم گویا که قسمتم بود

                              بر قـسمی کـــــه خــورده قاسم چو پایدار است


محفل

    نظر

                                                                 محفل

شاید که به غـــــیــــر از من آواره و گریان نیست

                           در گوشه ی قـــــلـــــب مــن جز نام بیابان نیست

باد ســــــــحری گــــفـــــتــا در بـاغ دلت گل بود

                           عادت کنی بر شـــمـــعی شــمع رخ یاران نیست

داغـــــــــت نــــشود کــــهنه بـا رفــتن او از دل

                            کاش درد دلم گــــویم بـــر آنـــکه پریشان نیست

باران بزند بــــــــر مـــن شلاقــی ز رعد خویش

                           شمع رخ ایـــــن مــــحــفل خاموشی باران نیست

عـــشق مـــن و پــــس دادی آن را به که بسپارم

                           باز فصل خــــــزان آمـــد رنگی ز بهاران نیست

خاطر نشود غـــمــگــیــن از ایــــن همه بد گویی

                           رفتن به نماز عــــــشــــق نیت همه یکسان نیست

حــــرف گل ایــــن بــــاغ است آهنگ جرس آمد

                           بازی که شود آخر مـــرگ است که نمایان نیست

من مست رخ یــــــارم در کــــــوچــــه ی تنهایی

                            قاسم سخن از دل گفت حرفی که چو آسان نیس

 


قدح

    نظر

                                      قدح

 ساقی امـــشــب قــدحی ریز که آهسته روم

                                  نکنم فــکر غـــــــم خویش چو دلخسته روم

بروم گوشــــــه ی مــیــخــانــه دعایی بکنم

                                   نگذار با دل خــــــونــیــــن من دلبسته روم

درد دلهای خــودم گــــویـــــم بـا ساقی خود

                                  با دل خـــالی از ایـــن غمکده بـنشسته روم

خواب خــوش از من مسکین بـه یغما بردند

                                  حالی از غم زده بر قامت و بـی رسته روم

قـــاسم از خاطره ی خوش ننویـسد به غزل

                                  آخر از آن دل تــــــو بــا دل بــشکسته روم

                      

 


تنها

    نظر

                                   تنها

راهب این دل توهستی پــس کجا جا مانده ای

                                تو ره عشق خودت گم کرده, بی ما مانده ای

یادی از ایـــن دل نــمـــودی بـعد آن نابودیش

                                چشم آن دل انتظـــاری ســـوی فردا مانده ای

در مداوای دل زخــــمی بــــه دست روزگار

                               عشق فرهادت فــراموش یـــا در اما مانده ای

چون روایت می کنم عـــشق خــودم با نام تو

                                با صنوبر ناله کــــردی بی تمـــاشا مانده ای

مرگ گل را در گـــلستان دلت هرگز مخواه

                                 نامی از مــن برده ای دلخسته یا وا مانده ای

شرح سرد عشق قـــــاسم از تو میباید نوشت

                                 یک نگاه بر خود نما تنهای تنهـــــا مانده ای

 


ایام فراق

    نظر

                                ایام فراق

بهر آزردن ایـــــــن دل به کــجا خواهی رفت

                               که شوی باد خزان و بــــــه صبا خواهی رفت

شرح و حال من ســـــرگشته به ایــــام تو بود

                                بر حذر باش که بــی من به جفا خواهی رفت

کوچ دل در حـــرم یار تو آزار نمی باید کرد

                                شوق پـــرواز به آن سمت خطا خواهی رفت

با رقــــیبان تو مـــگو هیچ سخنی از غم من

                                  که تو با غصه از این منزل ما خواهی رفت

تو چــــنان باش کــــــه بعد از غم ایام فراق

                                   خوش نمی بود که آخر به فنا خواهی رفت

قـــــــاسم از بردن آن نامه به دادگاه رقیب

                                خوش مــیندیش که آهی به صفا خواهی رفت