سفارش تبلیغ
هاست ایران
هاست ایران

ایج و شعرهای میرزا

این وبلاگ گزیده ایی از اشعار رنجبر ( میرزا )و اخبار و مهم های شهر ایج برای علاقه مندان در آن گنجانده خواهد شد .
صفحه خانگی پارسی یار درباره

رها

    نظر

                                          رها

  بگو عـــهدی که تـــو بستی هنوز رنگ وفا دارد

                           دلم شاد وخـــودم غــــمگین حکــــایتها جدا دارد

اگر قلب ودلـــم خـــواهــی بدان هردوبیاد توست

                           چرا من را رهـــــا کردی نگو بی من صفا دارد

رسانم خود به آن دریا که موجش از تو میخواند

                            زنم فریاد که ای ساحل نمک بر زخم صدا دارد

دلم را غرق درخون کرد سخنهایی ا زاین مردم

                            کشد نیش زبــــانــهایی که خــــطی از شما دارد

مکن گلدان عشق من ز بی آبـی تو هردم خشک

                            سرای دل نکن ویـــران اگــــر این دل سرا دارد

اگر سرو چـــمن هستــی چرا این دل شکستی تو

                            چو قاسم گریه میکرد و بگفت این دل خدا دارد

                                


دار دنیا

    نظر

                               دار دنیا

ای نازنین پــــــــرسیده ام گفتند از اینجا رفته ای

                             من با خودم گفـــتـــم که تو ،از دار دنیا رفته ای

با چشمی پـــــــر اشک و دلی مملو ز دلتنگی تو 

                             با اندکی تاخیر من ، گـــــفتند که بی ما رفته ای

آخر به آغوش می کشم مــــن خاک سرد زندگی

                             از دور تماشا می کــــنم دورتر ز فردا رفته ای

با یادگارت نزد مـــــن بـــوی تو را حس میکنم

                             گریه کنم در یاد تو افـــــسوس که تنها رفته ای

ای نازنین بنما نظریک شب بــه خواب من بیا

                              با من بگو ای نازنین یک جـــای زیبا رفته ای

قاسم بگفت از عشق خود در ناله ها ی عاشقی

                               بنگر به موج عشق من شــاید به دریا رفته ای

                    


عبرت

    نظر

                                      عبرت   

  نه امــــیدی به تـــــــو دارم نه به تو امیدوارم

                                 که به جشن عشق با تو من دلی شکسته دارم

 دل من شکسته ای تـــــــو ،نکنم یاد تو هرگز

                                 نه دگر شوقی ز دیـــدار نه به تو نامه نگارم

 تو زدی آتش کیـــــنه بــــه دل شکسته ی من

                                که به راه عشق با تو چو ســیه شد روزگارم

 نه من از عشق تو گویم نه دگر عشق منی تو

                               تو شدی عبرت تاریک به تبـــاهی ات سپارم

 این دل شکسته ی من به کمند زلف خود پوش

                               که نماز عشق و قــــاسم به خیـــــال تو گذارم

 


تقدیم به حمید برکم

    نظر

                                   تقد یمی

 مرحمی بر زخــــم من بــــگذار تا درمان شوم

                           بیم آن دارم نـــبـــــــینم روی تو بیجان شوم

 

 سوی من گـــــــر آمدی با گریه جانم را مگیر

                               دیدنت در بستـــــرم تـــــرسم که نافرمان شوم

از برای دیـــدن ایـــــــن عاشق در حال مرگ

                                تیر مژگــــان بر نکش تا بلکه بی سامان شوم

خاک قـــبرم نیمه شب بردار و بر من دل مبند

                               در میـــان دست تو ترسم که اشک باران شوم

لاله گر رویـد ز خــــــاکم، بر نچیند طفل خرد

                               من یقین دارم که بی تو حــصر آن زندان شوم

سالها در انتظارم تا که درمانم کنی با خنده ات

                               آه نکش در نزد من تــــــرسم اسیـــــر آن شوم

حال تو بنگر دوست من تا سر قـــاسم باز شود

                              این کنم تقدیم به دوستم یــــــــــــادویاروآن شوم


رخساره

    نظر

                                رخساره

رخ از رخساره ات دیگر نکن دامی برای من

                             که بی رخساره من مـستم کجا جامی برای من

به دام زلف تو هرگــز نمی افتد دگـــر این دل

                              تو بودی آرزوی من نــه بد نـــــامی برای من

دگر جور و جــفای تــــو شده تکرار برای دل

                             نمی گویم دگر از تو چـــو نـــاکـامی برای من

دگر یادت نخواهم کرد فـــراموش میکنم نامت

                              نبودی بر دل تنگم چو فـــــرجـــامی برای من

 دگر قاسم نخواهد گفت که تودرقلب من هستی

                               برای لحظه ی آخــــر تـــو بی نامی برای من

 


جادو

    نظر

                                        جادو

من اسیر چشم جـــــادویت تو از جادو جدایم کن

                             طلسمی بر لبت دیــــدم که می گفتی صدایم کن

ز چشم و لب گــــــذشتم من رسیدم بر طلسم دل

                             چنان سخت جـــــادویت چو مرتاضی دعایم کن

طلسم دل فقط کــــــینه که بـــستن روی آن قفلی

                             که آن جادوی جادوگر تو بشکن پــس رهایم کن

غم و ماتم به هم پیوند به اشک چــــــشم و آه دل

                             طلسمی آورد موجـــــود بـــــــه خنده آشنایم کن

به این قاسم نگاهی کن چو اشک بر گونه غلتانم

                             دوای ایــن دل بیـــــــمار تو درمان و دوایم کن

                              


جنگ طوفان

    نظر

 

 

                                 جنگ طوفان  

ساربان در خـــــاطـــــرم ره پــــــــر خطر آلوده بود

            راه نــــــشــان مــن فــــقط زنــگ جرس فرموده بود

زنگ که فریـــــاد میکشد در رفــــتـــنت راه کـــج مکن

            هر کــه راهـــش راســـت بــاشد خاطرش آسوده بود

هر قطار بی ســـاربـــان بر جـــنگ طـــوفان میرود

           میرود کــــمــتـر به چــشمش آنـــکه زان ترسیده بود

هر کـــــسی در راه صـــــحرا حرف ناصح هیچ دید

          او به مــــقـــصــد نـیست راهـــی انـــتها غم دیده بود

می رسد آخر بـه مــــقصد هر کـــه بودش یک هدف

            وانگهی مقصود بی راه بــــــی دلـــــــیل رنجیده بود

عاقبت هر کس که کج راهش شـــــود طــــوفان برد

                       قاسم از کج رفتن راهش به مقصود دگرپرسیده بود

                                         


فریاد

    نظر

                                  فریاد

 

دفتر شعر مـرا پــــــــر کــــــرده ای از خاطرات داد من

      هر چه بیشــتر مینویسم غـــــم بـــگوید ز دل و فریاد من

روزی صـد بار نام تو در دفترم خط میزنم با اشک و آه

       اما فـردایش دوباره دل کــــــشد آن عـکس تو در یاد من

هر که با یــارش نشیند بر ســر آن خوش مسیر روزگار

       داده ای بر مـــن هزاران درد ماتم ای به جان صیاد من

می کشم بر دوش تمام غصه هایت را به تنهایی عزیز

        تا که من شادت ببینم ای تمنای من و تنها دل ناشاد من

خاطراتم ازتواین است دفتری پرکرده ازآن اشک چشم

        دور مانده قـاسم ازهر آرزوها یش ای گل شمشاد من  


افسوس

    نظر

                                     افسوس

آتشی بر دامــنم انــــداخت که جـــان و دل بسوخت

                       آه از آن عــــــشق گرانم که چه ارزان می فروخت

زیر بارانهای اشـکم , آتش عشقش دگرخاموش شد

                       با نـــســیـم آهــــی از دل چــشم به آن آتش بدوخت

او کشـید مــــهــر و مـــحــبـــت را به آتش یکسره

                       آخرین حـــرف جـــــدایی با هزار افسوس نسوخت

بعد مـــن هــــرگـــز نــخــنــد بر آتش افروخته ات

                       چون کـــسی آتــش زدی خاکستری را می نموخت

کوچ رفتن شد چو نزدیک قــــــاسم هست و انتظار

                       تا بگیرد در قـــــیامت حق طـــفــلانش که سوخت

                               

 


اشک

    نظر

                                           اشک

اگر چشمم شود گریان فــــراق نازنین دارم

                                   به ابر آسمان گویم چه داغی در زمین دارم

مکن هرگز تو گریانم مـــــــرا آزار نمی باید

                                که اشک عاشقان امروز چوآهی درکمین دارم

بپرس از این دل غمگین زچه غم کوله باراوست

                                  مگر از اشک چشم او بجز اندوه حزین دارم

بهار بر عاشق در غم زمستان است پراز سرما

                             که تا وقتی که عشق باشد بهاری این چنین دارم

چو فصل سرد و پر طاقت رود روزی از این کلبه

                            گلــــــستان مــــیکنم اینجا که شوق محجبین دارم

بهارم را زمستان کرد همان یاری که دشمن بود

                             که تنـــها یادگار از او من قــــــــاسم همین دارم